Misschien ken je dat gevoel wel..

Je functioneert prima. Je werk, je gezin, de boel heb je op orde. Maar vanbinnen voelt het zwaar. Alsof je al te lang aan het overleven bent.

Ook ik heb me zo gevoeld. Jarenlang droeg ik niet alleen extra kilo’s mee, maar vooral: overtuigingen, verwachtingen, angsten. Dingen die niet van mij waren, maar me wél tegenhielden. En juist dát was de start van mijn reis naar lichter leven.

Mijn keerpunt

Er kwam een moment dat ik voelde: “Zo wil ik niet verder.” Niet omdat het leven instortte, maar juist omdat het bleef doordraaien terwijl ik mezelf kwijtraakte. Ik lachte, regelde, werkte door, maar iets in mij zei zachtjes: “En ik dan?”

Dat was geen dramatisch kantelpunt, eerder een stille uitnodiging. Om stil te staan. Om te luisteren. En uiteindelijk… om te kiezen. Niet voor nóg een dieet of een nieuwe ‘oplossing’, maar voor mezelf.

Wat ik nu weet

Ik weet nu dat licht leven niet betekent dat het leven altijd makkelijk is. Maar wel dat je mag kiezen voor wat klopt. Voor verbinding in plaats van pleasen. Voor rust in plaats van moeten. Voor jezelf. Zonder schuldgevoel.

Ik weet ook dat we het niet alleen hoeven te doen. Dat steun, aanraking en écht gezien worden geen luxe is, maar noodzakelijk. Daarom werk ik zoals ik leef: vanuit echtheid, intuïtie en vertrouwen.

En ik ben trots op het pad dat ik ben gegaan. En dankbaar voor de drie mannen in mijn leven, Marc, Chris en Rob. Zij vormen mijn thuis. Hun kracht, liefde en onvoorwaardelijke steun geven mij de ruimte om volledig in mijn eigen kracht te staan.

En die kracht geef ik graag weer door.